Jestem elektrykiem. Nie takim, co przychodzi i za godzinę rozwiązuje problem, tylko takim, co łazi po klatkach schodowych, sprawdza liczniki i wystawia mandaty za przekręcony bezpiecznik. Praca daje mi święty spokój – chodzę sam, nikt mi nie truje dupy, słuchawki na uszach i cały dzień własny rytm. Gorzej, gdy pada deszcz. Wtedy każda skrzynka na zewnątrz to mokry koszmar, ręce mi kostnieją, a notes zamienia się w pulpę.
Miałem właśnie taki dzień. Od rana lało jak z cebra. Trzeci blok, który odwiedzałem, miał uszkodzoną rozdzielnię na klatce. Ktoś przede mną próbował coś kombinować i wypruł połowę przewodów. Siedziałem na betonowej podłodze, w kałuży, z latarką w zębach i myślałem sobie: "Ale pierdolę tę robotę". Do emerytury mi daleko, a mam wrażenie, że każdy dzień wygląda tak samo. Wstajesz, jedziesz, naprawiasz, wracasz, jesz, śpisz. I od nowa.
Zrobiłem sobie przerwę. Poszedłem do biedronki po coli zero i jakiegoś batona. Siadam w samochodzie, odpalam telefon. Zero ciekawych wiadomości. Znajomi na grupie wysyłają głupie memy. A ja mam ochotę na coś... nie wiem. Na coś, co mnie zaskoczy. Coś, co wyrwie mnie z tego betonowego chodnika i szarych blokowisk.
I tak scrollując, trafiam na stary wątek. Ktoś poleca vavada casino. Nie szukam tego specjalnie, algorytm po prostu wie, że facet w roboczym uniformie po trzydziestce ma ochotę odbić się od dna. Czytam jakieś komentarze. Jeden pisze, że wygrał na automacie, bo miał "przeczucie". Drugi, że akurat szukał rozrywki między klientami. Pomyślałem – dobra, kurwa, a co mi tam. Byle nie przekroczyć stówki.
Rejestracja zajęła dosłownie trzy minuty. Nawet nie musiałem szukać dokumentów, bo miałem zdjęcie dowodu w galerii – robiłem je kiedyś do jednego z raportów. Wrzuciłem pieniądze przez BLIK. Pamiętam, że patrzyłem na to okienko i myślałem: "Zaraz to wyjdzie, głupia strata czasu".
Wybrałem automat z motywem greckim. Nie dlatego, że lubię greckie mity. Po prostu miał najprostsze zasady: ułóż trzy identyczne symbole i wygrywasz. Zero dodatkowych bonusów, które cię zmylić. Tylko ty, bębny i ten jeden moment, kiedy się zatrzymują.
Na początku szło średnio. Przychodziło, odchodziło. Byłem minus czterdzieści. Potem minus siedemdziesiąt. Już miałem to zamknąć, ale pomyślałem – "No dobra, ostatnie pięć spinów i wracamy do roboty". Pięć spinów, które zmieniły mi dzień.
Czwarty spin. Wypada premia. Zobaczyłem to na ekranie – rozświetlone symbole, dźwięk trąbki, który słychać było aż na parkingu. Chłopak, który tankował obok samochód, spojrzał na mnie, jakbym dostał obłędu. Ale nie obchodziło mnie to. Bo na saldzie pojawiło się 1200 złotych. Dwanaście stów. Za pięć spinów, dwie coli i batona.
Wyszedłem z samochodu. Zapaliłem papierosa. Padało dalej, ale już tego nie czułem. Normalnie w taki deszcz wracałbym do skrzynki rozdzielczej z przekleństwem na ustach. Tym razem miałem uśmiech tak głupi, że aż bolały mnie policzki. Wróciłem do środka, dokończyłem robotę w dwadzieścia minut. Nie czułem zimna. Nie czułem wilgoci. Czułem tylko to ciepłe, głupie "co jeśli" – co jeśli zawsze miało być tak nudno, a nagle przestało?
Po fajrancie wstąpiłem do sklepu sportowego. Kupiłem sobie buty, które oglądałem od dwóch miesięcy. Nie potrzebowałem ich. Ale mogłem je mieć. Po prostu, bez kalkulowania, bez odkładania. Później zamówiłem żarło z dowozem, na które normalnie mówię "drogo". I siedziałem w salonie, jadłem frytki, patrzyłem na nowe buty i czułem się, jakbym ukradł ten dzień światu.
Oczywiście, następnego dnia próbowałem szczęścia ponownie. Loguję się na vavada casino, wrzucam stówkę. Przelane. Zero emocji. Pustka. Tracę dziewięćdziesiąt w pięć minut. Zamykam. I wiesz co? Nawet nie żałowałem. Bo ta pierwsza historia – ta, gdzie beton i deszcz zrobiły miejsce na głupi uśmiech – już się wydarzyła. I nic jej nie zabierze.
Gdybym miał radę dla siebie sprzed miesiąca? Powiedziałbym: wejdź, sprawdź, ale wiedz, że to była jednorazówka. Jak błyskawica. Jak trafienie w totka, kiedy nawet nie kupowałeś losu, tylko ktoś Ci go wcisnął na stacji benzynowej. Ja swój los kupiłem w deszczowy wtorek, siedząc w samochodzie, z kablem w bagażniku i nadzieją w portfelu. I nie zamieniłbym tego uczucia na żaden inny dzień w biurze. Nawet gdyby mi płacili podwójnie.