Mam 52 lata i od trzydziestu lat prowadzę mały sklep spożywczy na osiedlu. Znacie ten typ – otwarty od 7 do 21, nawet w niedzielę niehandlową (cichaczem, na sąsiedzką rękę). Znam każdego klienta po imieniu, wiem, kto bierze płatki owsiane, a kto kupuje cztery piwa przed meczem. Moje życie to ważenie wędliny, układanie towaru na półkach i wieczne odliczanie do następnej dostawy. Pewnego wieczoru, kiedy już zamknąłem sklep, usiadłem z herbatą i spojrzałem na telefon. Mój syn – ten dorosły, który pracuje w IT – wysłał mi kiedyś link z napisem „Tato, to jest bezpieczne, zainstaluj, jak ci nudno”. Nigdy nie kliknąłem. Aż do tego dnia.
Zmęczenie było takie, że nie miałem siły nawet na telewizor. Przeglądałem aplikacje w telefonie, odinstalowywałem te, których nie używam, i nagle zobaczyłem tę jedną, którą syn polecił. Nazywała się aplikacja vavada. Kliknąłem „pobierz” z czystej ciekawości. Założenie konta zajęło mi może dwie minuty. Nie wpłacałem ani złotówki – syn mówił, żeby najpierw obejrzeć, potem ewentualnie dołożyć. Otworzyłem, przewinąłem kilka gier i trafiłem na coś, co wyglądało znajomo – jednoręki bandyta, ale w wersji cyfrowej. Owoce, dzwonki, siódemki. Takie same jak w automatach, które stały w Polsce za moich młodych lat. Pomyślałem: dobra, Tadeusz, dwadzieścia złotych na próbę. Tyle co paczka fajek, których i tak nie palisz.
Wpłaciłem dwadzieścia. Zacząłem kręcić. Siódemka, wiśnia, dzwonek. Nic. Kręcę dalej. Nagle ekran eksplodował kolorami, spadły jakieś gwiazdki, a na pasku salda pojawiło się +150 złotych. Nie zrozumiałem, co się stało. To chyba był jakiś bonus. Siedziałem i patrzyłem, jak to proste, głupie kręcenie przynosi efekty. Nie czułem euforii. Czułem coś dziwniejszego – spokój. Tak jakbym wrócił do czasów, kiedy byłem młodym chłopakiem i stałem z kumplami przed salonem gier, a życie nie miało jeszcze faktur i dostaw.
Przez godzinę kręciłem dalej. Czasem stawiając więcej, czasem mniej. Na koniec miałem 320 złotych. Wypłaciłem trzysta, zostawiając dwadzieścia – swoje, nie wygrane. Zamknąłem aplikacja vavada i poszedłem spać. W głowie nie miałem planu, co zrobić z kasą. Po prostu odłożyłem telefon na szafkę i zasnąłem szybciej niż zwykle.
Następnego dnia w sklepie myślałem o tej wygranej. Nie o samych pieniądzach, ale o tym, że coś przerwało moją nudę. Coś, co nie wymagało układania towaru ani rozmów z klientami. Po południu zadzwonił syn. Zapytał, czy instalowałem. Odpowiedziałem, że tak i że nawet coś wygrałem. Zaśmiał się i powiedział: „Tato, tylko nie wpadnij w to. Graj dla beki, nie dla kasy”. Mądry chłopak. Posłuchałem go.
Tydzień później, w sobotę wieczorem, znów otworzyłem aplikacja vavada. Tym razem celowo – miałem wolne, sklep zamknięty, mogłem sobie pozwolić na godzinę głupoty. Wpłaciłem pięćdziesiąt złotych. Wybrałem ruletkę na żywo. Krupier – młody chłopak z brodą – mówił po angielsku, ale widziałem, że rozumie polskie komentarze. Postawiłem dwadzieścia na czarne. Wygrana. Postawiłem trzydzieści na czerwone. Wygrana. Po kwadransie miałem sto dwadzieścia. Wypłaciłem stówkę, a dwadzieścia zostawiłem, żeby pograć dalej. Przegrałem je w pięć minut. I wiecie co? Nawet się nie wkurzyłem. Bo tamta stówka była już w kieszeni.
Za te pieniądze kupiłem sobie nową wędkę. Nie jakąś wypasioną, ale solidną. Od lat łowię na starą, którą dostałem po teściu. Teraz mam swoją. W poniedziałek rano, przed otwarciem sklepu, posiedziałem z nią w pokoju, oglądałem, obracałem w rękach. Czułem się jak dziecko przed Gwiazdką. Tylko że Gwiazdka przyszła w środku miesiąca, a prezent dało mi kasyno w telefonie.
Od tamtej pory aplikacja vavada jest na moim telefonie na trzecim ekranie, obok banku i pogody. Otwieram ją może raz na dwa tygodnie. Zawsze z małą kwotą – max pięćdziesiąt złotych. Zawsze z myślą, że to nie jest inwestycja, tylko rozrywka. Czasem wygram obiad, czasem stracę kawę. Nigdy nie wpłacam więcej, niż mogę stracić bez żalu. I nigdy – powtarzam – nigdy nie próbuję odrobić straty. Syn mnie nauczył: przegrana to cena biletu. Raz na jakiś czas bilet jest drogi, ale wtedy po prostu nie wchodzisz.
Czy bałem się, że się uzależnię? Szczerze? Trochę. Ale po tych kilku miesiącach wiem, że nie jestem typem hazardzisty. Jestem typem sklepikarza, który lubi czasem zaryzykować małą kwotę, żeby poczuć, że jeszcze żyje. Że jeszcze może go coś zaskoczyć. A życie na osiedlu, gdzie każdy dzień wygląda tak samo, rzadko zaskakuje. Chyba że ktoś zapomni portfela i prosi na kredyt.
Dziś, gdy ktoś pyta mnie o aplikacje, które polecam, czasem mówię o tej jednej. Zawsze z zastrzeżeniem: „Tylko nie daj się wciągnąć. To jak z alkoholem – kieliszek do kolacji, nie butelka na dzień dobry”. Sam piję ten kieliszek raz na jakiś czas. I smakuje mi. Nie za mocno, nie za słodko. Po prostu – w sam raz.
Moja żona nie wie, że mam tę aplikację. Nie dlatego, że to ukrywam. Po prostu to moja sprawa. Mój mały, głupi sekret, który sprawia, że czasem uśmiecham się do telefonu, stojąc za ladą. Klienci myślą, że czytam głupie memy. A ja patrzę na saldo, które dzięki aplikacja vavada raz było o kilkaset złotych wyższe. I myślę sobie – nieźle jak na sklepikarza, co do niedawna myślał, że hazard to tylko dla frajerów.
Okazuje się, że hazard jest dla każdego. Nawet dla takich jak ja – powolnych, ostrożnych, z wędką w kącie pokoju i sklepem na głowie. Różnica jest tylko taka, że niektórzy grają o wszystko. A ja gram tylko o wieczór, w którym nie liczę parówek i nie ważę sera. I wygrywam – nawet jak przegrywam. Bo ten wieczór i tak jest mój.